Linnamuusikud - między ciszą, czasem, słowem i dźwiękiem

Występ zespołu Linnamuusikud stał się dla mnie jednym z najgłębiej przeżytych emocjonalnie koncertów tego Festiwalu i w ogóle ostatnich miesięcy. Od pierwszych dźwięków zespół wytworzył tak niesamowitą atmosferę, urzekając delikatną, niemal metafizyczną tkanką dźwiękową, że publiczność z zapartym tchem, w kompletnej ciszy wsłuchiwała się w kolejne utwory, chłonąc je we wszystkich wymiarach. Dźwięki, które popłynęły w czasie tego koncertu stworzyły bardzo osobiste, wręcz intymne spotkanie z muzyką.

Muzycy wystąpili w Polsce po wielu latach nieobecności, a na ich przyjazd z niecierpliwością oczekiwało spore grono osób, pamiętających zespół sprzed lat, które zawdzięczają im początek swojej fascynacji muzyką dawną, muzyką tradycyjną, muzyką źródeł, które pragnęły ponownie doświadczyć tamtych przeżyć.

Zespół przyjechał z programem zatytułowanym An hour of silence and contemplation in the bright sky of the Northern Lights' sounds
i to mówi bardzo wiele o klimacie ich występu. Była to niezwykła podróż pomiędzy ciszą, czasem, słowem i dźwiękiem. Wszystkie elementy estetyczne, artystyczne i duchowe ich koncertu prowadziły wprost do kontemplacji prezentowanej muzyki.

Linnamuusikud wykonali kilkanaście utworów z różnych epok od średniowiecznej monodii, przez początki wielogłosowości, po rozwiniętą polifonię z przełomu renesansu i baroku. Była to też muzyka o różnej proweniencji od chorału gregoriańskiego po paryską szkołę Notre Dame, od estońskich pieśni tradycyjnych po polską najznamienitszą polifonię. Duża część z nich oparta była na tekstach maryjnych antyfon.

Naprawdę miłym gestem ze strony muzyków było wykonanie trzech utworów dawnych kompozytorów polskich: Mikołaja Zieleńskiego i Mikołaja z Radomia, którego interpretacja Magnificat była jedną z najbardziej ciekawych i oryginalnych jakie kiedykolwiek słyszałem.

Zespół, jak zawsze, zaprezentował znakomity poziom artystyczny i niepowtarzalne pomysły interpretacyjne. Doświadczyliśmy zetknięcia z sacrum w mistycznych dźwiękach melodii, modusów, harmonii, ciszy i tekstach, w niezwykłej niemal nieuchwytnej tkance brzmieniowej, po której od lat identyfikujemy wykonania Linnamusikuud. Ich podejście do wykonawstwa muzyki dawnej jest bardzo oryginalne i jak najdalsze od muzealnictwa, a wypływa z oparcia się na tradycji przechowanej przez muzykę źródeł, przez tradycję etnicznie związaną z ich kulturą. Dlatego tak silnie wyczuwalny jest w ich wykonaniu estoński idiom brzmieniowy. Ten występ na długo zapadnie w mojej pamięci.

Pełny tekst relacji z Festiwalu Muzyki Niezwykłej dostępny - tutaj